Drijfveren

een project over beeldspraak (2015)

Ongehinderd door voorkennis van achterliggende motieven werkten Judith Schepers (beeld) en Mia van Jeveren (tekst) aan een serie, waar tekst en beeld elkaar ontmoetten. De tekening ontlokte de tekst, deze riep een nieuw beeld op, en daaruit volgde een nieuwe tekst. Er ontstond een groeiend domein waar hersenschimmen, illusies en begoocheling zich openbaarden. Drijfveren en oorsprongen waren de pijlers, gemeenplaatsen werden gemeden, evenals valse sentimenten.

  • 02
    Hazenoog
    In de wasbak drupt de kraan als een metronoom oneindig door. De zon stroomt met een Melkwegbundel stof door het bovenlicht binnen. Dichter bij de verweerde spiegel kan ik niet. Het flinterdunne zilver achter het glas krult, kruimelt in de groeven. Ik zoek het zwartste gat. Waar kan ik er uit? Misschien moet ik over de rand gaan. Misschien moet ik verder. Ik hef mijn voet op en stap de lijst binnen. Het dorre gras rond de berken ritselt, fluistert dat het geen pas geeft. In de verte knappen de takken. Saluut. De barsten in mijn hoofd lopen als verschillende paden naar uiteenlopende doelen. Tussen voor en tegenlicht verzet ik mijn passen. Het gras houdt de adem in. Dit is het verkeerde pad. Kom terug op uw schreden, hijgt het doembeeld in mijn nek. Ras, ras, knapt het gras en draait de meskant voor. Het scherp van de snede is daar. Ik keer om en zie het zwartste gat.
  • 01
    Hazenoog